ひとりじゃ直せない痛み　僕が癒したいよ
 

今逢えない時なら　ただ君の面影を

 

抱きしめて　抱きしめてほら…

 

君が泣けば　僕は行くよ

君をいつも守りたいんだよ

君が望むなら　全てを尽くして

君の描く未来　永遠の夢を叶えたい I wish

逢いたくて　ずっと君思うよ… 心から君を

何度でも to heart 贈る　smile for you

悲しくても　嬉しくても

君のそばで笑いたいんだよ

With all my heart

Find me, and I’ll be there for you

 

Five years ago I felt like I was a piece of dust in the world – worthless and insignificant. I was extremely lonely to the extent that I was ready to give up on everything, even my dream. Everyday I could only weep silently. Because of the expectation I received, I could not show my weakness. Not long after that a friend of mine, my beloved friend who I will forever be grateful for, introduced me to your music. Out of sudden, the miracle made its way to me. When I am down, I listen to your music. When I am angry, I listen to your music. When I despair, I listen to your music. Just then I become myself and smile. That was when the world opened its door for me. With your picture on my thumb drive, friends are coming to me. At the very start, we might hang out as Cassiopeia, but now we have become a life-long friend.

‘I’ can go on without you someday, but that ‘I’ can never exist up until now without you during all these time – this is how I feel. Your music brought me everything I have wanted. Without TVXQ music, I would have been a university drop-out, but now I have graduated with honor and have been accepted for master degree. This is how much you have done to one’s life; a million thank you’s could never be enough.

At the beginning, you seemed to be an imagination which could never be reached, but as time passed, you have become real to me. I am now strong because I know, on the parallel road, there is you walking with me, believing that eventually someday we will be on the top our own mountain, smiling at each other from afar.

I pray with all my faith for you that you will never give up on your dream. At times we cannot be strong but do not ever give up. Take your rest when you are tired and walk again when you are strong enough. That is why I will not shed a tear with you when you cry because I want to be strong for you, for when I cry my heart out, I can smile just by listening to your angelic voice and your joyful laughter.

You may never see me as I may never be able to see you again, but I will keep moving on, despite of any obstacles, because I can feel your existence. Thus, I wish, though my existence may not be significant, but Cassiopeia as a whole is solid enough that I am certain you can feel or even touch it. Do believe in our existence, babe, so you will realize how much you worth to this world.

You may feel pressured because of us, but the fact is there is no such expectation on you. All we want you to do is to be true to yourself and not to cheat on your dream. Do not mind when we cry; do not mind when we sad; do not mind when we are angry; because those are temporary. We will surely get over it. Thus, do whatever you want, we can accept it.

Do not forget our love for you. Do not think of it as a lie or something meaningless. Instead, do use it for the sake of your dream. More than anything else, do not ever ask for faith or believe from us because you have already had it all along, and you will eternally have it. How many people in this world can receive this much love? Definitely not many. Therefore, transform it into your power generator. I know you can do it. Let us realize our dream together.

I always am thankful for being able to feel your existence in this world. I love you.

Nyx

KIM JAEJOONG

JUNG YOONHO

PARK YOOCHUN

KIM JUNSOO

SHIM CHANGMIN



TVfXQ!

ฝ่ามือหยาบไล้ไปตามผิวนุ่มของโซฟา คว้าตุ๊กตาโลมาตัวเขื่องมากอดแน่น

น้ำตาหลั่งไหล หากเรียวปากอิ่มกลับคลี่ยิ้มบางเมื่อเห็นกรอบรูปเปลือกหอย กรอบรูปที่เขานั่งทำโครงขณะที่จุนซูวิ่งไปเก็บเปลือกหอยมาจากชายทะเล

กลางกรอบสี่เหลี่ยม ปาร์กยูชอนและคิมจุนซูกำลังยิ้มสดใส

ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกปล่อยออกมา ก่อนเจ้าโลมาน้อยจะโดนจับยัดลงเครื่องซักผ้าเพราะกลิ่นของมัน ชายหนุ่มคว้าเอาอุปกรณ์ช่างพร้อมสติกเกอร์ออกมาซ่อมกล่องไปรษณีย์

ในยามที่ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน

ระยะเวลาสั้นๆที่ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ได้อยู่เคียงข้างกัน

เลขเก้าก็กลับไปอยู่เคียงข้างเลขสองอีกครั้ง

และอักษรจำนวนหนึ่งก็ถูกเพิ่มเข้าไป

...บ้านยูซู...

เมื่อพระอาทิตย์ล่ำลาไปจากขอบฟ้าพร้อมลำแสงสุดท้าย และโลมาน้อยโดนหนีบครีบคาอยู่กับราวตากผ้า

โทรศัพท์เครื่องเดิมก็ถูกกดโทรออก

“ไอ้ยูชอน แกโดนไล่ออก!!!” เสียงยุนโฮที่เขาไม่เคยนับว่ามันเป็นหัวหน้าตะโกนสวนออกมาจนต้องรีบคว้าโทรศัพท์ออกห่างจากหู แล้วหนีบไว้กับซอกคอ ขณะสองมือกำลังล็อกรั้วบ้าน

“โว้ยก็จะเข้าไปคืนนี้แหละ”

“เออ รีบเสนอหน้าเข้ามาทำงานซะที แล้วแกหายหัวไปไหนมา”

“เมียหาย”

ท้องฟ้ามืดสนิท รั้วสีฟ้าถูกล็อกไว้เรียบร้อย ก่อนเจ้าของบ้านจะเดินจากมาพร้อมรอยยิ้มกริ่มที่สุดแสนจะคาดเดา ทิ้งบ้านทั้งหลังให้สว่างจ้าเหมือนเดิม....

Where did my baby go?

I wonder where she ran off too

I miss my baby so

Just what am I supposed to do?

Please tell that girl if you meet her

That someone's longing to see her

Where did my baby go?

I wish that she would get back soon

Get back soon

Get back soon

Get back soon

“พี่ยูชอนน่ะอะไรก็เดิมๆตลอดใช่ไหมล่ะ”

“นายหมายถึงจุนซูเบื่อพี่?” ชังมินส่ายหน้าก่อนจะยิ้มบางๆ

“ไม่ใช่เบื่อหรอกพี่ และคงจะไม่มีคำนั้นสำหรับพี่จุนซูแน่นอน ที่ผมพูดน่ะ ผมหมายความว่า ทุกครั้งที่พี่พูดว่าเดิมๆน่ะ พี่แน่ใจแล้วเหรอ ว่าไอ้สิ่งเดิมๆเหล่านั้นมันไม่มีการเปลี่ยนแปลง?”

มองดูหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นของผู้ฟัง ชังมินได้แต่ถอนหายใจแล้วพยายามหาคำอธิบายเพิ่มเติมเพื่อสร้างความกระจ่างให้พี่ชายที่ไอคิวสวนทางกับอายุ

“จะว่าไงดีล่ะ อย่างวันนี้พี่รู้หรือเปล่าว่ากาแฟที่พี่ดื่มอยู่น่ะ มันไม่เหมือนเดิม?” คิ้วเข้มเลิกขึ้นน้อยๆ ก่อนอธิบายต่อ

“พี่ไม่รู้ใช่ไหมว่าผมเปลี่ยนเมล็ดกาแฟเป็นยี่ห้อใหม่น่ะ สังเกตดีๆดิ วันนี้มันขมกว่าปกตินะ...........ความจริงทุกอย่างในโลกมันเปลี่ยนไปทุกวินาที ดอกไม้ที่เราเฝ้ามองอยู่ทุกวัน เราไม่เคยรู้ว่ากลีบบางๆเหล่านั้น ผลิบานเมื่อไหร่ มองอีกทีมันก็บานไปแล้ว.........การเปลี่ยนแปลงบางครั้งมันเกิดขึ้นทีละเล็กทีละน้อยจนเราไม่รู้ตัว เมื่อรู้ก็พบว่าคำว่า “เดิมๆ” มันพาเราห่างจากจุดเริ่มต้นมาไกลโข...จนการกลับไปยังจุดนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้ แล้วในความรักเดิมๆ ของพวกพี่ พี่ยูชอนแน่ใจหรือเปล่าว่าตัวพี่ยังเหมือนเดิมจริงๆ ผมว่าพี่ลองลืมคำๆนี้และลองมองย้อนกลับไปดู แล้วแก้ปัญหาจากต้นเหตุดีกว่า หลังจากนั้นค่อยตามหาพี่จุนซูก็คงไม่สาย สมองอย่างเจ๊แกน่ะตีครีบไปไหนไกลๆไม่ได้หรอก”

ชังมินที่นั่งเท้าคางไป อธิบายให้พี่ชายฟังไป แอบอมยิ้มน้อยๆ เมื่อจบประโยค เพราะกำลังจินตนาการถึงใบหน้าใครบางคน ที่ตอนนี้อาจจะอยากฟาดครีบใส่หัวเขาอยู่

ยูชอนนั่งเงียบ...สิ่งที่น้องชายเอ่ยมากำลังสะท้อนกลับไปมาอยู่ในสมอง แล้วภาพต่างๆ ในอดีตก็ผุดพรายขึ้นมาราวกับหนังเรื่องหนึ่ง...

ครู่ใหญ่ก่อนมุมปากอิ่มจะยกยิ้มกว้าง ดวงตาที่เคยอ่อนล้ามีประกายแห่งความหวังฉายขึ้น...

“ขอบใจว่ะชังมิน พี่เริ่มรู้แล้วล่ะว่าทำไมชาวบ้านถึงเรียกนายว่าไอ้เด็กอัจฉริยะ” ฝ่ามือกว้างตบไหล่ผู้เป็นน้องเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจฟาดลงไปป้าบใหญ่

“รู้ตัวช้าทุกเรื่องจริงๆนะพี่ยูชอน”

Maybe I was wrong and I

Ignored her for too long and I

Didn't even notice when she slipped away

Maybe while I lay fast asleep

When out into the night she creeps

I'll leave the light on

So she will come back someday

If you see her out there

Tell her it’s not fair

And the life just not the same when she's not here

ผมลงแท็กซี่ที่หน้าปากซอยเหมือนเดิม น่าแปลกที่วันนี้ผมกลับเห็นการเปลี่ยนแปลงมากมาย เดินเตะหินก้อนหนึ่งมาเรื่อยๆ สุดท้ายผมก็มาหยุดอยู่ใต้ต้นเมเปิ้ลข้างทาง  ครั้งสุดท้ายที่ผมจำได้มันยังเขียวชอุ่ม เมื่อไรกันที่กลับมีสีส้มมาแซมเสียจนเกือบครึ่งต้น ไหนจะต้นแอปเปิ้ลที่ตอนนี้พากันออกลูกสีแดงอมเหลืองห้อยระย้าจนนับไม่ถ้วน

ดวงไฟที่เสีย ตอนนี้ก็มีช่างไฟฟ้ามาซ่อมอยู่ ผมเงยหน้าไปยิ้มบางๆให้อีกฝ่ายบนบันไดแทนคำขอบคุณ

ส่วนไอ้ตูบเพื่อนยาก ผมก็เพิ่งสังเกตว่าตอนนี้มันตัวโตขึ้นมากแค่ไหน...จากเดิมที่เคยคิดว่าแน่จริงก็ออกมากัดกันข้างนอก ความคิดนั้นเป็นอันว่าพับไป เพราะดูท่าผมคงจะสู้มันไม่ได้เสียแล้ว

ขาสองข้างยังก้าวต่อไปและหยุดอยู่ตรงหน้าบ้านหลังเดิม.....

รั้วไม้เตี้ยๆสีฟ้าที่ผมกับจุนซูเคยช่วยกันทา สีบางส่วนหลุดลอกไปด้วยสภาพอากาศและกาลเวลาที่ผันเปลี่ยน ตู้ไปรษณีย์หน้าบ้านของเราตอนนี้เอียงกะเท่เร่ และเลขที่บ้านที่ควรจะเป็นยี่สิบเก้า ตอนนี้กลับเหลือเพียงเลขสองตัวเดียว...เมื่อไหร่กัน...

ผมจับมันเปิดขึ้นก่อนจะคว้าเอาจดหมายขยะโยนลงใส่ถังขยะข้างๆ

ผมไขกุญแจผ่านบานประตูเข้าไป สะบัดรองเท้าผ้าใบเน่าๆที่ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นสีขาวไปบนชั้น แม่น...แต่มันไม่เหมือนเดิม เพราะรองเท้าคู่ที่เคยตั้งอยู่เคียงข้าง มันไม่อยู่เสียแล้ว

จุนซู.....

สายตาผมหยุดลงที่โซฟาหลังใหญ่สีขาว ที่ปกติ...ไม่สิ...ที่ตอนเราย้ายมาอยู่ด้วยกันใหม่ๆ ผมกับจุนซูมักจะนั่งดูทีวีอยู่ด้วยกัน ทะเลาะแย่งรีโมตกันเพราะผมจะดูอเมริกันไอดอล แต่จุนซูจะดูอองรี

เราสองคน...ไม่ใช่จุนซูคนเดียว

เมื่อไรกันที่ผมเริ่มทอดทิ้งเขา...

มันเริ่มจากที่ผมเริ่มกลับบ้านดึกๆ ในขณะที่เขาขดตัวนอนรออยู่บนโซฟา

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนผมบอกเขาให้ไม่ต้องรอ...

ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังอยู่ แม้จะในห้องนอน

และทั้งคืนผมก็จะนอนกอดเขา

แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว...

จุนซูไม่อยู่กับผมแล้ว

Plains subsided, colours faded

Love just got so complicated

Wished that I could see her smile again

So if you see her out there

Tell her I'm still here

Waiting for the date when she will reappear

เสียงกรุ๊งกริ๊งของกระดิ่งสีทองที่แขวนไว้บนประตูแก้วใส บ่งบอกถึงการมาเยือนของลูกค้า ชายหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งเงยหน้าขึ้นยิ้มต้อนรับอย่างติดเป็นนิสัย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นทักทายอย่างเคยชิน...ชินเพราะกว่าสองสัปดาห์ที่ผ่านมา พี่ชายคนนี้แวะเวียนมาเยี่ยมเยือนร้านกาแฟของพร้อมใบหน้าขาวซีดและดวงตาลึกโหลทุกวัน และพร้อมกับคำถามเดิมๆ ที่วันนี้หนุ่มน้อยเลือกชิงพูดขึ้นมาเสียก่อนด้วยน้ำเสียงดัดให้แหบต่ำ

“จุนซูติดต่อมาบ้างหรือเปล่าชังมิน”

ยูชอนถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะทรุดตัวลงบนเก้าอี้ตัวสูงหน้าเคาน์เตอร์ สองมือประสานกันก่อนจะฟุบหน้าลงกับพื้นโต๊ะเย็นเฉียบ...ความเย็นที่พาลพาให้นึกถึงความอบอุ่นจากร่างของคนรัก

“ผมก็บอกพี่แล้วไง ว่าเจ๊เขาลาไปไม่มีกำหนด...ผมก็คงรั้งไว้หรอก ถ้าเขาพาหน้าบานๆมาลาผมเอง นี่ดันโทรมาบอกเฉยๆ ผมก็ไม่รู้ว่าจะช่วยพี่ได้ยังไงเหมือนกันนะพี่ยูชอน”

คำพูดกวนๆที่หวังว่าจะทำให้พี่ชายคนดีรู้สึกผ่อนคลายบ้างกลับไม่ได้ผลอย่างที่หวัง ชังมินได้แต่มองเพื่อนรุ่นพี่ที่นับถือดั่งเป็นพี่ชายของตัวเองอย่างจนใจ เขาไม่รู้ว่าระหว่างสองคนมีปัญหาอะไร เพราะจุนซูไม่เคยปริปาก แม้ยังคงมีรอยยิ้มที่สดใสยิ่งกว่าดวงตะวันแต่ระยะหลังมานี้บ่งบอกว่าความอ่อนล้ามันกัดกร่อนจิตใจเพียงใด ส่วนพี่ยูชอน นานๆเขาจะเจอสักที ก็มีเพียงช่วงนี้แหละ ที่เจ้าตัวหอบร่างมาให้เขาเห็นหัวอยู่บ่อยๆ

“พี่หาเขาทุกที่แล้วเหรอ”

หัวที่ฟุบอยู่บนโต๊ะผงกเบาๆ พร้อมครางในลำคอก่อนมือกร้านจะยกขึ้นขยี้หัวที่มันยุ่งแสนจะยุ่งให้ยับเยินยิ่งกว่าเดิม เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างอ่อนล้า

“ทุกที่...ทุกที่ที่เราเคยไป ที่เดิมๆที่พี่รู้ว่าจุนซูชอบไป ไปมาหมดแล้ว ไปมาทุกวัน แต่ก็ไม่เจอ”

ดวงตาแดงก่ำเพราะทั้งร้องไห้ทั้งพักผ่อนไม่พอทอดมองไปยังหลังร้าน บนผนังสีครีมมีผ้ากันเปื้อนสีเหลืองอ่อนแขวนอยู่... ผ้ากับเปื้อนของจุนซู

“กาแฟหน่อยมั้ยพี่”

“อืม เอาเหมือนเดิมนั่นแหละ”

เอ่ยจบ ดวงหน้าโทรมๆ ก็ฟุบโต๊ะไปอีกครั้ง ให้ชายหนุ่มรุ่นน้องได้แต่ส่ายหัวให้ด้วยความเวทนา ชังมินคว้าแก้วกระเบื้องเคลือบจากชั้นบนผนังด้านหลัง เมล็ดกาแฟเอสเพรสโซ่ถูกกลั่นออกมาก่อนจะผสมกับน้ำร้อน กลิ่นหอมของกาแฟรสคุ้นเคยเรียกให้ร่างกายอันอ่อนล้า ค่อยๆยันตัวขึ้นจากเคาน์เตอร์

“นี่พี่ยูชอน...ผมว่าพี่น่ะแหละปัญหา”

สิ้นคำ แก้วกาแฟอุ่นก็ถูกวางลงกับโต๊ะ ขณะคนมีปัญหาได้แต่ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

“ปัญหาเดิมๆ ไงพี่”

เมื่อเห็นว่าพี่ชายยังคงทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก รอคนวิเคราะห์ปัญหาให้แจกแจงรายละเอียด ชังมินเลยหันไปคว้าซินามอนโรลมาสองชิ้น วางลงบนจานขนมแล้วหยิบชิ้นหนึ่งมาแทะเล่น ก่อนจะเริ่มอธิบายให้ฟัง

ผมลงจากรถแท็กซี่ตรงหน้าปากซอย เพราะอากาศคืนนั้นมันดีเกินกว่าจะปล่อยให้ล่วงไปเสียเฉยๆ โดยเฉพาะหลังจากที่ตะบี้ตะบันปั่นและทวงต้นฉบับจากชาวบ้านมาเกือบสี่สิบแปดชั่วโมงเต็ม ท้องฟ้าทอประกายด้วยแสงดาวระยิบระยับ สายลมกำลังเย็นสบาย แถมยังโชคดีได้เห็นดาวตกอีก

ผมเดินฮัมเพลงไปเรื่อยๆ ผ่านถนนสายเดิม

เสาไฟฟ้าต้นเดิมกับไฟที่ติดๆดับๆดวงเดิม

และเจ้าหมาตัวเดิมที่มันยังคงยืนยันจะเห่าผมต่อไป ทั้งๆที่เห็นหน้ากันเกือบทุกวัน

ก่อนจะมาหยุดลงหน้าบ้านรั้วสีฟ้าหลังเดิม

...บ้านของเรา...

รองเท้าผ้าใบคู่เก่า ถูกสะบัดไปบนชั้นวางรองเท้าอย่างแม่นยำ ห้องนั่งเล่นนั้นมืดสนิท ผมไม่แปลกใจอะไร เพราะปกติผมก็ให้จุนซูเข้านอนไปก่อนอยู่แล้ว แต่สิ่งที่ชะงักเท้าผมไว้ก่อนจะได้ก้าวขึ้นบันไดไปชั้นสองคือไฟในห้องครัวที่เปิดสว่าง

“จุนซู ทำไมยังไม่นอน” ผมถามขึ้นขณะสาวเท้าไปยังห้องครัว...

มีแต่ความเงียบที่ตอบผม...

ในห้องครัว ไม่มีจุนซู

แต่มีอาหารอยู่เต็มโต๊ะ...ของโปรดผมทั้งนั้นและทุกจานถูกจัดไว้อย่างสวยงาม

มันยังคงสวย...แม้หน้าตามันจะชืดไปเพราะระยะเวลาที่ตั้งรอคนกลับมากิน

หัวใจผมบีบแน่น จนมันจุกอยู่ในอก

กระดาษโพสอิทสีเหลืองแปะอยู่กลางจานเปล่า ตรงที่นั่งประจำของผม

ไม่รู้ทำไม เพียงเห็นแค่นั้นเหงื่อเย็นๆ ก็ไหลออกมาตามฝ่ามือและแผ่นหลัง

พลันขายาวๆก็พาผมเข้าไปหามัน

และรู้ตัวอีกที น้ำตาร้อนๆก็ไหลเปรอะกระดาษโพสอิทเล็กๆแผ่นนั้นเสียแล้ว

แปลกไหมที่ผมจำได้ทุกอย่าง

แต่ผมกลับจำไม่ได้ว่าจุนซูนัดผมไว้

และผมลืมวันครบรอบของเรา...

29 กรกฎา

‘ยูชอน...

ทานข้าวซะนะ ถ้ามันชืดแล้วก็จับเข้าไมโครเวฟซะ ฉันเปลี่ยนใส่จานที่เข้าไมโครเวฟได้หมดแล้ว

ดูแลตัวเองดีๆนะยูชอน

แล้วก็สุขสันต์วันครบรอบห้าปีนะ

ถึงฉันจะไม่ได้อยู่กับยูชอนอีกแล้ว

แต่ฉันรักยูชอนนะ รัก  รักมากที่สุด

จุนซู’

ไอ้น้ำตาบ้าๆ มันหยดลงทำให้หมึกซึมเลอะเทอะ ถึงมันจะดูเน่าแค่ไหน ผมก็ยังเก็บมันไว้อย่างดี ทะนุถนอมยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

I'm searching for the lover that I knew

Have you see her?

Where did she go?

Feels like I just lost my only friend

สายฝนยังคงโปรยปราย ท้องฟ้ายังคงแลบแปลบปลาบ โทรศัพท์มือถือเสียบสายชาร์ตแบ็ตคาไว้ข้างหัวเตียงแม้แบ็ตมันยังเต็มอยู่ เพราะเจ้าของมันกลัว...

กลัวว่าหากคนรักโทรกลับแล้วจะโทรไม่ติด

หน้าจอโทรศัพท์กระพริบเป็นภาพพักหน้าจอ

ดวงหน้าหวานฉีกยิ้มสดใสอยู่ท่ามกลางแสงแดดและท้องฟ้าสีคราม

ใครจะรู้ว่าดวงหน้าหวานนั้น ตอนนี้กลับกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น อยู่ในตู้โทรศัพท์สีแดงหน้าบ้านหลังเดิม

ช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา หากใครบังเอิญมองลอดหน้าต่างออกไปยามค่ำคืน คงเห็นบ้านหลังหนึ่งเปิดไฟสว่างจ้า และชายหนุ่มคนเดิมนอนหลับไปบนเตียงกว้างอย่างเดียวดายพร้อมหยาดน้ำตามากมายที่ไม่เคยแห้งไป

First Half: Yoochun’s Side - Where Did My Baby Go

(Inspired by: John Legend - Where Did My Baby Go)

Where did my baby go?

I wonder where she ran off too

I miss my baby so

I'm calling but I can't get through

กลางหน้าต่างบานหนึ่ง โมบายเปลือกหอยปลิวไหวอย่างแรงจนเกรงว่าเชือกเส้นเก่าจะขาดออก สายลมกรรโชกพัดพาหมู่เมฆดำครึ้มปกคลุมฟากฟ้า ประกายสีเงินวาดผ่านก่อนจะตามมาด้วยเสียงครืนครั้งใหญ่

หากในหัวของชายหนุ่ม กลับมีเพียงเสียงเดิมๆ ดังก้อง

เสียงรอสาย.....

หมายเลขเดิมถูกกดเรียกออกอีกครั้ง

อีกครั้งที่ทำได้เพียงแค่รอ.....

แม้ไม่อาจรู้ว่าอีกนานเท่าไรที่ปลายสายจะตอบกลับมาเสียที

หรือมัน...จะไม่มีวันนั้น

สายฝนห่าใหญ่ตกลงมา หยาดน้ำและมวลอากาศเย็นทำให้บานหน้าต่างกระจกใสพร่ามัว...

หากคงไม่อาจเทียบได้กับดวงตาคู่นี้ เพราะมันเลือนด้วยน้ำตาที่เอ่อล้น

จอแอลซีดีปรากฏเป็นตัวอักษรเดิม...

No  Answer…

ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม...

มีสิ่งเดียวเท่านั้นที่เปลี่ยนไป

...คิมจุนซู...

คิมจุนซูของปาร์กยูชอน

ไม่สิ...

ไม่ใช่เปลี่ยน...หากแต่ขาดไป

เพราะคนที่เปลี่ยน คือปาร์กยูชอน

คนโง่ที่เพิ่งรู้ตัวเมื่อสาย

Please tell that girl if you meet her

That someone's longing to see her

Where did my baby go?

I wish that she would get back soon

Get back soon

มันเป็นคืนวันพุธปลายเดือน เป็นช่วงที่สำนักพิมพ์เรายุ่งกันสุดๆ เพราะต้องรีบปิดต้นฉบับ

ผมยังจำได้...

ผมจำได้ว่าผมต้องโทรไปจิกต้นฉบับจากแจจุงก่อนสี่โมงเย็น

ผมจำได้ว่าห้าโมงเย็นมีประชุม

ผมจำได้ว่าไอ้ยุนโฮมันลากพวกเราไปดื่มต่อเพราะเป็นวันเกิดเพื่อนของเพื่อนมัน

‘ฮัลโหล...’

‘ยูชอน...’

‘หืม…’

‘กินข้าวเที่ยงหรือยัง’

‘ยังเลยจุนซู’

‘งานยังไม่เสร็จเหรอ เมื่อวานตอนเย็นก็ไม่ได้กินข้าวนะ เดี๋ยวก็ปวดท้องอีก’

‘งานมันด่วนน่ะ ‘

‘งั้นวันนี้ตอนเย็นรีบกลับมาทานข้าวนะ’

‘อืม...ได้’

‘อย่าลืมนะ ฉันจะรอ...’

‘มีอะไรพิเศษเหรอ วันนี้ผมอาจจะเลิกงานดึกจุนซูก็รู้’

‘ยูชอน...’

‘ครับ…’

‘..............’

‘จุนซู.......มีอะไรหรือเปล่า’

‘มะ..ไม่มีอะไรแล้ว ยูชอนไปทำงานเถอะ แค่นี้นะ’

เสียงของจุนซูสั่นเครือ ติดจะขึ้นจมูกนิดๆ มันเป็นอย่างนั้นทุกครั้งที่เขาร้องไห้

ผมสงสัยว่าทำไมตอนนั้นผมไม่รู้...ไม่เอะใจสักนิด ว่าคนรักของผมกำลังเสียใจ

หรือว่าผมรู้...

แค่เลือกที่จะไม่สนใจ และละเลย

ปล่อยให้เข็มนาฬิกามันหมุนไป

จนสุดท้าย ความรักก็หลุดลอย...